Leben is toch niet helemaal Schreiben of Schreiben niet helemaal Leben. Hoezeer de verhalen in mijn hoofd ook rondspoken, het blijft moeilijk om ze neer te schrijven. Brussel is hier een beetje de oorzaak van geweest. Het ontdekken van nieuwe horizonten kan een grote invloed hebben op de relatie fictie en werkelijkheid. De veelvuldige indrukken moeten hun plaats vinden, en pas dan is het rustig genoeg om ze weer te geven. Het ontmoeten van Paul Auster heeft zo'n unheimliche indruk gemaakt. Het was vreemd om tweeduizend mensen samen in BOZAR te zien, allemaal met hetzelfde doel: een impressie krijgen van hun favoriete Auteur/regisseur. Het samenhorigheidsgevoel kwam op zijn hoogtepunt tijdens het veelvuldige applaudisseren. Veel dingen werden bevestigd: dat Auster een charmante, intelligente man is, dat zijn nieuw boek de moeite waard is, en dat zijn film weeral een prachtig toonbeeld is van zijn audiovisuele vertelkunst. Wat maakte dit dan zo speciaal? Ik moet toegeven dat ik er zelf nog niet uit ben. Alles verliep volgens de verwachtingen, en ik vermoed dat de kleine bevestiging van een groots schrijver al voldoende is om je een gelukzalig gevoel te geven.
Daarom ben ik een klein stukje aan het voorbereiden over The Inner life of Martin Frost.
Daarom ben ik een klein stukje aan het voorbereiden over The Inner life of Martin Frost.
De Ontmoeting met Auster heeft me aan het denken gezet. Er is een nieuwe wending in mijn leven gekomen. Een leven dat uit verhalen bestaat, en soms moet je verhalen ten einde laten lopen, om er zo een nieuw te beginnen. Liefste lezers, ik zal jullie laten proeven van het bruisende Brusselse leven: De trein, De tram, de Brusselaars, de straten, de pleinen, de prostituees van Brussel Noord, het advocatenkantoor waar ik deze zomer heb gewerkt, en nog veel meer..
